29/04/2025
BUGÜNE KADAR BENİ YERİN DİBİNE SOKTUN, MANİ Mİ OLDUK?
Levent Kırca anlatıyor:
"Süleyman Demirel Başbakan.
‘Gereği Düşünüldü’ isimli bir müzikal oynuyoruz.
Yer yerinden oynuyor. İnanılmaz ilgi görüyor.
Yenikapı'daki Hürriyet Çadırı'nda günde 3.500 kişiye oynuyoruz.
Sert bir kış; çok kar yağdı. Çadırın bir kısmı çöktü.
Oyunlar durdu. Çadırı onarıp yeniden başlamam lazım! Ancak para gerekiyor. Kredileri de bankalar bu kadar kolay vermiyor.
Başbakan Süleyman Demirel'den randevu aldım.
Kendisiyle Başbakanlık Konutu'nda buluştuk.
Durumu anlattım.
"Yardımcı olun da, bir bankadan kredi çekeyim!" dedim.
Dedi ki:
‘Kredi çekersen ezilirsin, üzülürsün. Müsaade edersen bu parayı sana ben ödeyeyim. Geri vermene de gerek yok.'
Telefonu kaldırdı. Kalem-i Mahsus Müdürü'ne,
‘Bana çek defterimi getir.’ dedi.
Söz konusu paranın miktarı, o günkü 1 trilyon (bugünün 1 milyonu) civarında idi.
Süleyman Bey'le karşılıklı oturuyoruz. Çaylarımızı yudumluyoruz ve çek defterinin gelmesini bekliyoruz. Ben düşünüyorum. Ve kararımı verdim!
Süleyman Demirel'e dedim ki:
‘Eğer darılmazsanız; ben bu parayı sizden alamam.'
"Neden?" dedi.
‘Ben sizinle aynı görüşte değilim. Üstelik böyle bir para sizi eleştirmeme mani olur..!’
Demirel bana:
‘Bugüne kadar oynadın. Beni yerin dibine soktun; sana mani mi olduk? Al parayı git gene oyna.' dedi.
Nezaketine teşekkür ettim. Parayı almadan Başbakanlık Konutu'nu terk ettim.
Kardeşi Hacı Ali Demirel'i arayıp bu davranışımdan ötürü, bana hayran kaldığını belirtmiş.
Daha sonraki yıllarda eşi Nazmiye Hanım'la gelip bütün oyunlarımızı seyretti. Açtığım tiyatroların açılışlarını yapıp, kurdelesini kesti.
Farklı bir hoşgörüye sahipti. Birkaç kez hastalanıp hastaneye yattım. Beni ilk arayan o oldu. Oynadıklarım, ona karşı eleştirilerim nedeniyle ne bana dokundu ne de yasaklama getirdi.
Dahası cumhurbaşkanıyken, ‘Olacak O Kadar’ programı için ‘Türkiye'nin gerçeklerini yansıttı ve ülke gündemine katkı sağladı.’ diyerek beni
‘Devlet Sanatçısı’ yaptı."
Levent Kırca
&
Bir zamanlar farklı düşünen iki insan, aynı masada çay içebiliyor, gülümseyebiliyordu.
Ne görüş ayrılıkları ne de eleştiriler, aralarındaki insani bağı koparamıyordu.
Belki de kaybetmememiz gereken en önemli şey tam da buydu: Hoşgörü ve karşılıklı saygı.
Bugün geçmişteki bu kareyi hatırlamak dahi mutlu ediyor insanı...
✍️ : Dünya Gözüme Kaçtı
